Alcuinus, De virtutibus et vitiis, EPISTOLA NUNCUPATORIA.
| 1 | Dilectissimo filio Widoni [Al., Huitoni] comiti, humilis levita Alcuinus salutem. |
| 2 | Memor sum petitionis tuae et promissionis meae, qua me obnixe flagitasti, aliqua tuae occupationi, quam te in bellicis rebus habere novimus, exhortamenta [Al., aliquod . . . exhortamentum] brevi sermone conscribere, ut habeas [Al., haberes] iugiter inter manus manuales [Al., in manibus] paternae admonitionis sententias, in quibus teipsum considerare debuisses [Al., potuisses], atque ad aeternae beatitudinis excitare studium: cui tam honestae petitioni libenter me annuere fateor, optans meae devotionis apices tibi ad perpetuam proficere salutem. |
| 3 | Quos etiam, quamvis minus eloquenter videas esse compositos [Al., videantur esse compositi], tamen certissime scito sanctae charitatis vigore eosdem esse dictatos. |
| 4 | Singulis siquidem huius sermonis seriem distinxi capitulis, quatenus facilius vestrae [Al. tuae] devotionis memoriae haec mea dicta inhaerere potuissent; sciens te in multis saecularium rerum cogitationibus occupatum. |
| 5 | Unde precor sanctum salutis vestrae [Al., sanctae salutis tuae] desiderium, ad harum saepius, quasi ad quoddam recurrere solatium, litterarum lectionem; ut animus exterioribus fatigatus molestiis, ad seipsum reversus habeat, in quo gaudeat; et quo maxime festinare debeat, intelligat. |
| 6 | Sicut meas [Al., sicut ego a me has] diligenter flagitasti piae exhortationis litterulas, ita te humiliter deposco, ut easdem saepius relegere digneris. |
| 7 | Ob hoc tuam, dilectissime fili, dilectionem obnixe deprecor, ut plurima tibi ipse [Al., ut optima tibi ipsi] eleemosynarum largitione, et iudicum ac iudiciorum aequitate, et misericordiae sedulitate, coelestis gloriae habitationem indefessa voluntate praeparare studeas. |
| 8 | In quo opere et desiderio te divina clementia semper ubique adiuvare dignetur [dilectissime fili]. |