Alcuinus, De ratione animae, De ratione animae, XII.
| 1 | Hoc itaque absque dubitatione sciendum est, quod animae pulchritudo virtus est, et eius deformitas vitium. |
| 2 | Si enim vel Deum, vel seipsam, vel spiritale aliquid considerare gestit, avertit se a sensibus carnis, ne fiant ei impedimento, spiritalia rimanti. |
| 3 | Saepe etiam in tantum affectata erit qualibet cogitatione, ut, quamvis apertos habeat oculos, quae praesto sunt, non videat; nec sonantem vocem intelligat, nec tangentem corpus sentiat [Al., non vidit, non intelligit, non sentit]. |
| 4 | Regit enim corpus per quinque sensus, quae horum nihil est. |
| 5 | Dum de ea cogitamus, nihil corporeum cogitare debemus. |
| 6 | Sicut enim Deus omnem [creaturam, sic anima omnem] corpoream creaturam naturae dignitate praecellit. |
| 7 | Quae etiam per lucem et aerem, quae sunt excellentiora mundi corpora, corpus administrat suum. |
| 8 | Omnium rerum species lux animae annuntiat, quas ipsa in se acceptas specificat, specificatasque recondit; et cum afflictiones aliquae corpori eveniunt, offenditur anima, dum temperamentum faciendi, quod vult, deerit; et haec offensio dolor vocatur. |
| 9 | Si autem in tantum fraudatur membrorum ministratione, ut non habeat, quid operetur in eis, recedit, quasi indignata habitationi suae. |
| 10 | Quid sit anima, nil melius occurrit dicere quam spiritus vitae; sed non eius vitae quae in pecoribus est, sine rationali mente: sed vita nunc minor, quam angelorum, et futura quidem angelorum, si ex praecepto sui Creatoris hic vixerit. |