Alcuinus, De ratione animae, De ratione animae, XI.
| 1 | Atque secundum officium operis sui variis nuncupatur nominibus: anima est, dum vivificat; dum contemplatur, spiritus est; dum sentit, sensus est; dum sapit, animus est; dum intelligit, mens est; dum discernit, ratio est; dum consentit, voluntas est; dum recordatur, memoria est. |
| 2 | Non tamen haec ita dividentur in substantia, sicut in nominibus; quia haec omnia, una est anima. |
| 3 | Inter spiritum et animam eiusmodi potest differentia esse, quod omnis anima spiritus est, non tamen omnis spiritus anima. |
| 4 | Sed et beatus apostolus Paulus mirabiliter discernit inter spiritum et mentem dicens: Psallam spiritu, psallam et mente (I Cor. XIV, 15). |
| 5 | Spiritu psallit, qui rerum [obscuras] significationes non intelligens, ore profert; psallit mente, qui easdem significationes mentis efficacia intelligit. |
| 6 | Nam spiritus Nabuchodonosor regis informatus erat, ut videret futura, sed non erat mens illuminata, ut intelligeret quae videbat. |
| 7 | Accessit propheta, divino illuminatus spiritu, qui utrumque et intellexit quae rex videbat, et exposuit quid significarent (Dan. II). |