Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 3, CAPUT XIII. De eo quod in Christo sit naturarum distantia non personae; et in sancta Trinitate personarum, non naturae.
| 1 | Neque Dei Filius, Deus aeternus ex Patre, Deum deseruit Patrem, quamvis homo factus esset ex matre: sed idem qui gerebat quae hominis sunt in terris; idem ipse gerebat in coelis quae Dei sunt. |
| 2 | Sicut ipse ait in Evangelio: Nemo ascendit in coelum, nisi qui descendit de coelo, Filius hominis, qui est in coelo (Ioan. III, 13). |
| 3 | Haec loquebatur in terra Filius hominis, sed idem ipse Filius hominis erat in coelo. |
| 4 | Quamvis in unius corpusculi videretur latuisse angustia, tamen omnium creaturarum regebat latitudinem. |
| 5 | Nec alius est per quem omnia creata sunt; [alius] qui creatus est homo; idem ipse creator et creatura: creator in divinitate, creatura in humanitate. |
| 6 | Non alius, sed aliud, quia non una natura in eo, sed una est omnimodis persona. |
| 7 | Non ita in sancta Trinitate dicendum est vel intelligendum; non enim fas est dicere de Patre et Filio, et Spiritu sancto, aliud, quia una horum est natura; sed alius, quia personarum distantia est in eis. |
| 8 | In Christo itaque non est personarum distantia, sed naturarum; ideo alius non debet dici, sed aliud de eo [Al., de Deo]. |
| 9 | Quocirca omnimodis unus est atque idem mortalis et immortalis, passibilis et impassibilis. |
| 10 | Ideo Dominum gloriae dixit Apostolus crucifixum (I Cor. II, 8), quamvis sola humanitas passionibus subiaceret. |
| 11 | Crucifixus est ergo Dei Filius, sed secundum carnem, sicut in alio loco idem ait Apostolus: Nos autem praedicamus Christum crucifixum, Iudaeis quidem scandalum, gentibus autem stultitiam (I Cor. I, 23); ipsis autem vocatis Iudaeis et Graecis Christum Dei veritatem [Al., virtutem] et Dei sapientiam. |