Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 2, CAPUT XIX. De unitate Spiritus sancti cum Patre et Filio.
| 1 | Spiritus itaque sanctus, sicut Pater et Filius, plenus est Deus et perfectus; imo unus Deus cum Patre et Filio, atque una substantia, sicut supra memoravimus: quoniam ipse est Spiritus sanctus, qui in Scripturis dicitur Spiritus Dei, vel Spiritus Christi, sive Spiritus Patris, sive Spiritus Paracletus, etiam et Spiritus veritatis; nec non et Spiritus vitae, qui a Patre et Filio aequaliter [procedit, et cum Patre et Filio aequaliter] adoratur, quia aequaliter est Deus, totus Patris et totus Filii Spiritus; quia unus naturaliter Spiritus est, et Patris, et Filii; proinde totus de Patre procedit, et totus de Filio; totus in Patre manet, et totus in Filio, quia sic manet ut procedat, sic procedit ut maneat. |
| 2 | Unde naturaliter hanc habet cum Patre et Filio unitatis plenitudinem, et plenitudinis unitatem, ut totum Patrem habeat, totumque Filium; ipseque [Al., ipse quoque] totus habeatur a Patre, totus habeatur a Filio; qui etiam a Patre et Filio aequaliter datur, imo et a seipso datur, sicut Filius de eo dicit: Spiritus, ubi vult, spirat (Ioan. III, 8). |
| 3 | Ipse in prophetis locutus est, per ipsum Apostoli sine timore saecularium potestatum testimonium proferebant de Christo, quia ipse loquebatur in illis (Act. II, IV, VI, XVIII), sicut ipse Dominus ait: Non enim vos estis qui loquimini, sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis (Matth. X, 20). |
| 4 | In ipso enim habent omnes fideles remissionem peccatorum, sive in baptismo, sive etiam in poenitentia. |
| 5 | Ipse charitas Dei dicitur, quamvis Pater, et Filius sit charitas. |
| 6 | Sicut enim [Al., sicut et] Filius sapientia Dei dicitur, quamvis sit Pater et Spiritus sanctus sapientia, ipse Paracletus, id est, consolator dicitur, quia revera dum dona sacramentorum distribuit, consolationem animae praebet: per quam [Al., per quem] diffunditur in cordibus nostris Dei charitas, per quam nos tota inhabitat Trinitas. |
| 7 | Quocirca rectissime Spiritus sanctus, cum sit Deus, vocatur etiam donum Dei; quod donum proprie, quid nisi charitas intelligitur [Al., intelligenda est], quae perducit ad Deum, et sine qua quaelibet alia virtus operis boni non perducit ad Deum? |