Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 2, CAPUT VII. Quod Deus ubique sit totus, potestate naturali.
| 1 | Hoc maxime intelligere debemus sanctae Trinitatis unam eamdemque naturam ita totum implere, ut non sit aliquid ubi non sit. |
| 2 | Sicut acutissime quemdam Christianum, philosopho interrogante ubi est [Al., esset] Deus, respondisse fertur: Dic tu prius, o philosophe, ubi non sit. |
| 3 | Tota itaque divinitas ubique tota est, et nullo continetur loco, quia non est localis Deus; tota scilicet in spiritalibus et corporalibus singulis, et tota simul in omnibus creaturis. |
| 4 | Nec adhuc de gratia loquimur, qua se gratuito munere misericordiae suae salvandis hominibus praebet; sed de natura, qua Deus omnia quae fecit, et implet, et continet, secundum quam dicit: Coelum et terram ego impleo (Ier. XXIII, 24). |
| 5 | Et secundum quam ipsi Deo beatus David dicit: Quo ibo a Spiritu tuo: et a facie tua quo fugiam (Psal. CXXXVIII, 7)? Et de Christo, qui est sapientia Dei, dicitur: Attingit a fine usque ad finem fortiter, et disponit omnia suaviter (Sap. VIII, 1). |
| 6 | De Spiritu quoque sancto Scriptura sancta sic loquitur: Quia Spiritus Domini replevit orbem terrarum (Sap. I, 7). |
| 7 | Trinitas itaque, quae est Deus unus, verus, et bonus, aeternus, incommutabilis, ubique tota est secundum immensitatem atque omnipotentiam naturalem, quamvis non inhabitet in omnibus secundum gratiae largitatem. |