Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 2, PROLOGUS.
| 1 | Omnis itaque sanctorum auctoritas librorum hoc nobiscum agit, ut recte de Deo credamus, eumque tota animi intentione amemus. |
| 2 | Sed mentis humanae visio invalida est ad aspiciendam [divinae] maiestatis excellentissimam lucem, nisi iustitia fidei et dilectionis, divina donante gratia, illustretur splendore. |
| 3 | Quapropter divina votis omnibus postulanda est gratia, ut mundetur oculus cordis ad videndum, quam proprie Trinitas sit unus, et solus et verus Deus; et quam recte Pater, et Filius et Spiritus sanctus, unius eiusdemque substantiae vel essentiae dicatur, credatur, intelligatur. |
| 4 | Ad huius sacratissimae beatitudinis visionem nemo, nisi per fidem mundato corde, attingere poterit: dicente ipsa Veritate, Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Matth. V, 8). |
| 5 | Haec vero visio non carnalibus aestimanda est oculis cerni posse; sed purae mentis intuitu consideranda est, secundum quod sancti Spiritus gratia nostrae mentis aciem illustrare dignabitur. |