Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 1, CAPUT XIV . Quid sit inter ingenitum et Patrem, et quod Filius solus sit genitus, Spiritus sanctus nec ingenitus, nec genitus.
| 1 | Sciendum est quod non per omnia idem est Patrem dicere et ingenitum; quia etsi Filium non genuisset, nihil prohiberet eum dici ingenitum: quia dum dicitur ingenitus, non quid sit, sed quid non sit ille, de quo dicis ingenitus, significatur. |
| 2 | Pater itaque secundum affirmationem; ingenitus secundum negationem dicitur. |
| 3 | Negatur itaque genitum esse eum, de quo hic [Al., hoc] dicitur; nec tamen aliquid eum genuisse significatur, dum dicitur ingenitus. |
| 4 | Patrem itaque dum dicimus, significamus Filium eum genuisse, quia Filius proprie ideo genitus dicitur, quia Patrem habet qui eum genuit. Sed non [est] inter Patrem et Filium divisio vel scissio, quia alter in altero est, sicut in Evangelio legimus ipsum Dominum dicentem: Ego in Patre, et Pater in me (Ioan. XIV, 10). |
| 5 | Unus ab uno genitus, perfectus a perfecto, plenitudo divinitatis in utroque, nil differens alter ab altero, quia vita a vivente [Al., a vita] est, Filius a Patre; sicut ipse ait: Sicut Pater habet vitam in semetipso, sic dedit et Filio vitam habere in semetipso (Ioan. V, 26); id est, talem genuit Filium, qui vitam haberet in semetipso. |
| 6 | Spiritus siquidem sanctus nec ingenitus, nec genitus alicubi dicitur: ne si ingenitus diceretur sicut Pater, duo Patres in sancta Trinitate intelligerentur; aut si genitus diceretur sicut Filius, duo itidem Filii in eadem aestimarentur esse sancta Trinitate; sed tantummodo procedere de Patre et Filio, salva fide dicendus est. |
| 7 | Qui tamen non de Patre procedit in Filium, et de Filio procedit ad sanctificandam creaturam, sicut quidam male intelligentes credendum esse putabant: sed simul de utroque procedit, quia Pater talem genuit Filium, ut quemadmodum de se, ita de illo quoque procedat Spiritus sanctus. |