| 1 | Exsul ab humano dum pellitur orbe Ioannes Et vetitus Coici est cernere regna soli. |
| 2 | Intret ovans coeli Domino dilectus in aulam Regis et altithroni gaudet adesse toris. |
| 3 | Hinc ubi subiectum sacra lumina vertit in orbem Currere fluctivagas cernit ubique rotas. |
| 4 | Et Babel et Solymam mixtis confligere castris, Hincque atque hinc vicibus tela fugamque capi. |
| 5 | Sed mitem sequitur miles qui candidus agnum, Cum duce percipiet regna beata polo. |
| 6 | Squammeus est anguis per tartara caeca maniplos Submerget flammis, peste, fameque suos. |
| 7 | Huius quae facies, stadiumve, ordove duelli, Ars quae, quae phalanx, palma et arma forent, Pandere dum cuperem, veterum sata lata peragrans Excerpsi campis germina pauca sacris, Copia ne potior generet fastidia mensis, Convivam aut tenuem tanta parare vetet. |
| 8 | Nostra tuis ergo sapiant si fercula labris Donanti laudes da super astra Deo. |
| 9 | Sin alias, animos tamen amplexator amicos Quae cano, corripiens pumice frange fero. |
| 10 | Inter reliquos Novi Testamenti libros, sola Apocalypsis prophetia vocatur, iuxta illud: Beatus qui legit et qui audiunt verba prophetiae libri huius, et caetera. |
| 11 | Quia ergo nova prophetia est, sic excellit veterem prophetiam, sicut Evangelium observantiam legis, quia quae de Christo et de Ecclesia antiqua prophetia revelanda praedixit, haec iam revelata denuntiat. |
| 12 | Unde et Apocalypsis, id est revelatio, inscribitur. |
| 13 | Huius autem libri magna auctoritas est, quia a Trinitate per angelum ad Ioannem mittitur. |
| 14 | A Patre, ut illud: Quam dedit illi Deus palam facere. |
| 15 | A Filio, ut illud: Ego Iesus misi angelum meum testificari vobis. |
| 16 | A Spiritu quoque sancto, ut illud: Dominus Deus omnipotens Spiritus prophetarum misit angelum suum, et caetera. |
| 17 | Igitur quia nihil historicum sonet, ipsius verba docere probantur. |
| 18 | Neque enim in coelo sunt fabri qui loricas fabricent, nec mulier in coelo parere potuit. |
| 19 | Nunc superest ut qualitatem visionis eius discutiamus. |
| 20 | Tres itaque visionum modos patres nostri intelligendos docuerunt: corporalem, ut videmus per oculos solem, lunam, et reliqua; spiritalem, quae fit per mentis excessum sive vigilantibus sive dormientibus viris, cum non res corporales, sed similitudines rerum corporalium per spiritum intuentur, quemadmodum Pharao vidit septem boves, et Nabuchodonosor lapidem praecisum de monte sine manibus, et Petrus linteum. |
| 21 | Tertius est qui intellectualis appellatur, per quem nec corporales res, nec earum similitudines, sed ipsa rerum veritas intuentibus manifestatur, quod huic tantummodo Apocalypsis beatus Hieronymus ascribit. |
| 22 | Sanctus vero Augustinus spiritalem in hac intelligi debere visionem, ac per similitudines rerum corporalium ostensam, omnimodis docet. |
| 23 | Sed ipsi viderint quis eorum verius dixerit. |
| 24 | Ordo vero narrationis hic est: Aliquando ab adventu Domini inchoat, et perducit usque ad finem saeculi. |
| 25 | Aliquando ab adventu Domini inchoat, et antequam finiat, ad initium redit, et ea quae dimiserat, sive quae dixerat, diversis figuris repetens, ad secundum Domini adventum percurrit. |
| 26 | Aliquando incipit a novissima persecutione; sed antequam ad finem veniat, recapitulando utraque coniungit. |
| 27 | Aliquando ad enarrandum proposita paululum intermittit, et aliud non ad hoc pertinens interponit; post quod ordine conciso quae coeperat perdocet. |
| 28 | Aliquando in ipso genere locutionis sic mutata figura quasi alia permiscet, ut non nil aliud significet quam quod narrare coeperat. |
| 29 | Et nota quia rarissime in hac revelatione vel angelus, vel Ioannes proprias tenent personas. |
| 30 | Recurrit autem sermo a specie ad genus, quemadmodum cum Iezabel specialiter increpasset, subiunxit: Et dabo unicuique vestrum secundum opera sua. |
| 31 | Quod generaliter sive bonis sive malis congruere videtur. |
| 32 | Item a genere ad speciem transit quando cum Ecclesiae, quae habitat inter malos, sub specie pastoris Pergamenorum diceret: Scio ubi habitas, ubi sedes est Satanae, et reliqua. |
| 33 | Continuo negligenti pastori intulit: Habeo adversus te pauca, et caetera. |
| 34 | Ab hac specie transit ad aliam, cum protinus subdit: Ita habes et tu tenentes doctrinam Nicolaitarum. |
| 35 | Qui enim non ait: Habes etiam illic, sed habes et tu, patenter innuit quia ab una specie ad aliam sermonem convertit. |
| 36 | Invenitur etiam genus in specie. |
| 37 | Nam dicendo Ego Ioannes frater, et reliqua, in sua persona totius Ecclesiae persecutiones insinuat, quas quotidie propter verbum Dei patitur. |
| 38 | Iungitur etiam genus generi, cum sedes dicitur posita in coelo. |
| 39 | Utrumque enim per se positum, id est et coelum et sedes, in hac revelatione frequenter Ecclesiam designat: cum autem simul iunguntur, unam eamdemque Ecclesiam figurant. |