| 1 | Quae te detraxeris luscinia ruscis, Illa meae fuerat invida laetitiae. |
| 2 | Tu mea dulcisonis implesti pectora musis, Atque animum moestum carmine mellifluo. |
| 3 | Quapropter veniant volucrum simul undique coetus, Carmine te mecum plangere Pierio. |
| 4 | Spreta colore, tamen fueras non spreta canendo, Lata sub angusto pectore vox sonuit. |
| 5 | Dulce melos iterans vario modulamine musae, Atque Creatorem semper in ore canens. |
| 6 | Noctibus in furvis nusquam cessavit ab odis Vox veneranda sacris, o decus atque decor! Quid mirum, cherubim, seraphim si voce Tonantem Perpetua laudent, dum tua sic potuit? Felix o nimium, Dominum nocteque dieque Qui studio tali semper in ore canit! Non cibus atque potus (somnus) fuerat tibi dulcior odis, Alterius volucrum nec sociale iugum. |
| 7 | Hoc natura dedit, naturae et Conditor almus, Quem tu laudasti vocibus assiduis: Ut nos instrueres vino somnoque sepultos, Somnigeram mentis rumpere segnitiem; Quod tu fecisti, rationis et inscia sensus, Indice natura nobiliore satis: Sensibus hoc omnes, magna et ratione vigentes Gessissent aliquod tempus in ore suo! Maxima laudanti merces in saecla manebit Aeternum regem perpes in arce poli. |