| 1 | Tu quicunque cupis requies cognoscere fratrum, Et loca, quo quisque spectat ab arce Deum: Nomina curre legens lacrymosis scripta camenis, Perlectisque simul funde preces Domino. |
| 2 | Ut pius omnipotens animas defendat ab hoste, Felicem tribuens pacis in arce diem. |
| 3 | Et cum pervenies ad haec mea carmina, quaeso, Dic supplex: Paulo iam miserere Deus! Et Martine, decus mundi, Pater optime noster, Auxiliare piis, te precor, et precibus. |
| 4 | Cuius eram vivus semper devotus amore, Inque Deo Christo spes mihi sacra fuit. |
| 5 | Paulus eram dictus Martini famulus almi, Transcursi modicum tempus in orbe meum. |
| 6 | Me primum felix Burgundia matris in alvo Viderat effusum, et fletibus irriguum. |
| 7 | Mox Martinus amor rapuit me inclytus auctor Post teneros annos in famulum sibimet. |
| 8 | Perque suos servos venerandos, atque magistros, Scripturis memet imbuit atque sacris. |
| 9 | Septenas vixi decadas novus hospes in orbe, Fraterno iunctus semper amore fui. |
| 10 | Languidus, aegrotus solvebam debita donec, Atque artus anima liquerat ipsa suos. |
| 11 | Fraternis fueram manibus mox conditus ista, Hic mihi perpetua est domus et requies; Omnipotens animas iubeat remeare quousque Ad cineres iterum, tunc ero Paulus ego. |
| 12 | Nunc fratres animam precibus commendite Christo, Vosque valete mei semper ubique Deo. |