| 1 | En tuus Albinus, saevis ereptus ab undis, Venerat, altithrono nunc miserante Deo, Te cupiens apelperegrinus-lare camenis O Corion, Corion! dulcis amice satis. |
| 2 | Quidquid tu volitas per magna palatia regum, Ut ludens pelago aliger undisono: Qui sophiae libros primis lac ore sub annis Suxisti, et labris ubera sacra tuis. |
| 3 | Dum tibi dum maior per tempora creverat aetas, Tunc solidos sueveras sumere corde cibos. |
| 4 | Fortia de gazis veterum et potare Falerna; Sensibus et fuerant pervia cuncta tuis. |
| 5 | Quidquid ab antiquo invenerunt tempore Patres, Nobile cuncta tibi pandit et ingenium: Ac divina tuis patuit Scriptura loquelis. |
| 6 | Aedibus in sacris dum tua vox resonat. |
| 7 | Quid tua nunc memorem scholastica carmina vatis, Qui cunctos poteras tu superare senes. |
| 8 | Viscera tota tibi cecinerunt, atque capilli; Nunc tua lingua tacet; cur tua lingua tacet? Nec tua lingua valet forsan cantare camenas? Atque, reor, dormit lingua tibi Corion. |
| 9 | Dormit et ipse meus, Corydon, scholasticus olim, Sopitus Baccho. |
| 10 | Vae tibi, Bacche Pater! Tu quia tu quaeris sensus subvertere sacros, Atque meum Corydon ore tacere facis. |
| 11 | Ebrius in tectis Corydon aulensibus errat, Nec memor Albini, nec memor ipse sui. |
| 12 | Obvia non misit venienti carmina Patri, Ut canerent salve: tu tamen, ecce, vale! Rusticus est Corydon, dixit hoc forte propheta Virgilius quondam, rusticus est Corydon. |
| 13 | Dixerat ast alter melius sed Naso poeta, Presbyter est Corydon, sit cui semper ave! |