| 1 | Dum suetas soleat Cycnus servare camenas, Cuculus et proprios novit habere sonos. |
| 2 | Dum mare, dum fontes, proprium dum sidera cursum Quaeque suum servant, sub moderante Deo, Carmina cur taceat subito sua Flaccus Homero, Filius atque patri cur taceat subito? Heu, cur muta silent ora iam vocis egena, Mellifluos quondam quae cecinere sonos? Nos venerandus amor pacis per foedera iunxit, Quem pax nostra Deus perficiat, vegetet. |
| 3 | Pacificos Deus in numerum sibi prolis adoptat, Quisquis amat pacem, est filius ipse Dei. |
| 4 | Rancor amarus abi, redeas concordia dulcis, Hic fugiens pereat, illa tenens maneat. |
| 5 | O tu dulcis amor, qua te nunc parte requiram, Cum [F., Num] natus proprium possit odisse patrem. |
| 6 | Sed citius redeat, odium qui pellere possit, Iungatur patri natus et ipse suo. |
| 7 | Carmina tunc poterit iam dulcia Flaccus Homero Pangere versifica, qui modo pauca canet. |
| 8 | Christus ab alto Deus nostrum coniungat amorem, Tu, nate, valeas, dulcis Homere meus. |