| 1 | Nec non Iacobus, Christi matertera cretus, Et consobrini felici nomine fretus, Hanc aedem Domini de summo servat Olympo, Quem plebs Iudaea saevo bacchante tumultu Pulsum de pinna fullonis fuste necavit. |
| 2 | Quod Christum populis, scandens fastigia templi, Concionaretur crebro sermone sacerdos. |
| 3 | In cuius genibus pellis callosa refertur, Dum crebris vicibus oraret voce Tonantem, Poplitibus flexis tundens pavimenta sacelli. |
| 4 | Lanea villosi sprevit velamina pepli, Linea brumosi sumens mantilia flabris. |
| 5 | Sic quoque flagrantem contemnens corpore nardum, Thermarum penitus neglexit pectore pompam, Non cirros capitis, ferrata forcipe, dempsit, Nec culter malas vestis lanugine rasit: Cuius virtutum tanta praeconia constant, Ut vindicta necis, quam dira morte luebat, Interitus fieret Solyme, populique ruina. |
| 6 | Dum Titus caesar, densa comitante caterva, Urbem ferriferis vallaret millibus amplam, Cum genitore simul, Romanis arcibus orto: Donec dira fames consumpsit strage catervas, Moenibus obstructas et muri carcere septas. |
| 7 | Tempore, quo tenerum mactavit femina natum Insuper assandum verubus transfixit acutis: Quem coctum laribus crudelis mater edebat, Humanae penitus naturae iura resolvens; Horresco referens, Effebi funus acerbum. |
| 8 | Sic vindicta crucis mulctavit clade nefandos: Sic quoque Iacobi mulctavit passio sontes. |
| 9 | Undecies centena simul cecidisse leguntur Millia, per miseram, moribundis civibus, urbem: Insuper et centum venduntur millia passim, Quos rigidus ferri neglectus mucro reliquit, Et famis exigua perierunt funera stipe. |