| 1 | Hanc Petrus absidam sanctorum sorte coronat, Claviger aethereus, qui portam pandit in aethra, Ianitor aeternae recludens limina vitae. |
| 2 | Omnibus hic geminum digessit dogma per orbem, Quod binis constat descriptum rite libellis, Pectore qui patulo Christi praecepta capessant. |
| 3 | Ut prius aequoreas captabat recte catervas, Linea squamigeris extendens vincula turmis: Sic hominum cuneos, mundi de gurgite raptos, Ducit ad aeternum coelesti remige regnum; Ut tibi Salvator vera cum voce spopondit, Quando piscantem panda de puppe vocabat. |
| 4 | Qui ponti pedibus calcavit caerula glauci, Sed mare mergentem tumidis non sorbuit undis: Dextera dum Christi turgentia marmora pressit, Cuius praestabat defunctis umbra medelam: Dum sani rursus redeunt ad lumina vitae, Quamvis ante nigrae lustrassent limina mortis. |
| 5 | Hic quoque poplitibus, nec non et cruce gemello, Claudum restaurat fretus virtute Tonantis; Et cito sanatis praecepit pergere plantis, Quem prius ad templum gestabat forte propinquus. |
| 6 | Hic etiam binos mulctavit morte malignos, Qui pretium fundi celarunt fraude nefandum. |
| 7 | Insuper et magicum falsi phantasma Simonis, Funditus evacuans, tetras detrusit in umbras; Romanum vulgus solvens errore vetusto, Qui praecelsa rudis scandit fastigia turris, Atque coronatus lauri de fronde volavit, Sed mox aethereas demittens fructifer auras, Cernuus ad terram, confractis ossibus ambo, Corruit, et Petro cessit victoria belli. |
| 8 | Qui cruce confixus gaudens tormenta luebat, Horrida crudelis passurus vulnera ferri. |
| 9 | Quem Deus, aeternis ornatum iure triumphis, Arbiter omnipotens ad coeli culmina vexit. |