Alcuinus, Adversus Elipandum, LIBER SECUNDUS, XI.
| 1 | Ponamus tamen aliquas ex illis falsidicis epistolis sententias, quas vos in vestro libello nobis direxistis, ut lector agnoscat quam inconvenienter partes orationis positae sint in eis, et quam impio sensu prava compositio verborum redoleat. Et primo eam sententiam deducamus in medium, quam tu pravo more beati Hieronymi asseris esse. Putasti vel magis nos putare voluisti eum dicere: « Filius, (0267D) inquit, hominis per Dei Filium in Dei Filio esse promeretur: nec adoptio a natura separatur, sed natura cum adoptione coniungitur. |
| 2 | » Quid est, quod ais: « Adoptio cum natura coniungitur? » Considera et intellige, si adoptio nobis naturalis sit. |
| 3 | Quid facit baptismi sacramentum, et sancti Spiritus gratia, si nos cum adoptione nascimur ex parentibus nostris? Quare beatus David ait de legitimis natus parentibus: Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum, et in peccatis peperit me mater mea (Psal. L, 7). |
| 4 | Nunquid non tres prioribus verbis videris fingere filios, unum filium hominis, et duos filios Dei, dum dicis: « Hic filius (0268A) hominis per Filium Dei in Filio Dei esse promeretur? » Verbum quoque promeretur praesentis temporis posuisti, quasi nunc filius hominis meritis suis per Filium Dei in Filio Dei esse promeretur: quod procul dubio sancta et catholica fides fortissime contradicit, ut ullis meritis praecedentibus meruisset homo assumptus a Verbo Dei, ut Filius Dei esset, sicut solius tantummodo beati Augustini testimonio probandum esse satis aestimo. |
| 5 | Ait enim post alia catholicae fidei dogmata in libello, qui dicitur Enchiridion (Cap. 36): « Quid enim, inquit, natura humana in homine Christo meruit, ut in unitatem personae unici Filii Dei singulariter esset assumpta? Quae bona voluntas, cuius boni propositi studium, quae bona opera praecesserunt, quibus mereretur iste homo una fieri persona (0268B) cum Deo? Nunquid antea fuit homo, et hoc ei singulare beneficium praestitum est, ut singulariter promereretur Deum? Nempe ex quo homo esse coepit, non aliud coepit esse quam Dei Filius, et hoc unicus. |
| 6 | » Quid hic restat dubietatis, an Christus in utraque natura unus et unicus sit Filius Dei? Sicut enim divinae naturae iste praecipuus doctor unici Filii nomen apposuit, ita etiam humanae, dum ait: Nempe ex quo homo coepit esse, non aliud esse coepit quam Dei Filius, et hoc unicus. |
| 7 | Et post pauca subinfert de Christo: « Homo, inquit, nullis praecedentibus meritis in ipso exordio naturae suae, quo esse coepit, Verbo Dei copularetur in tantam personae unitatem, ut idem ipse esset Dei Filius, qui filius hominis, et filius hominis, qui Filius Dei. |
| 8 | » Hoc saepius tuae inculco (0268C) charitati, ut ex his verbis huius doctissimi Patris te admoneam, quod idem ipse, qui totus proprius est beatae Virginis filius, totus etiam sit Dei Patris Filius. |
| 9 | Hoc etiam ex reciprocatione horum verborum facillime, fideliter legenti et veraciter intelligenti patet, dum iste sanctus doctor affirmat eumdem esse Filium Dei, qui filius est hominis, et filium hominis, qui Filius est Dei. |