Alcuinus, Adversus Elipandum, ADVERSUS ELIPANDUM TOLETANUM LIBER PRIMUS., VII.
| 1 | Ego ramum olivae columbino ore ferens, vulnus tui cordis mederi optans: tu e diverso serpentina lingua mortiferum evomuisti venenum, promptior ad maledicendum quam ad benedicendum. Ego cum Nicolao, cui me comparasti, nuptiales taedas non exstinguo; sed cum beato Stephano protomartyre mentis intuitu video Iesum stantem a dextris Dei, pro sui nominis nobilitate certantibus auxiliari. Ego cum impio Datiano praeclari martyris Vincentii non sum persecutor; sed haereticae pravitatis pro virium mearum portione, adiuvante Deo, devotus exstirpator. Ego cum Ruffino beatum Felicem martyrem (0246D) non feci; sed Felicem olim vestri erroris complicem, Deo miserante, catholicum effeci: persequens in eo illius impiam dubitationem, qui tentando Dei Filium dixerat: Si Filius Dei es, dic ut lapides isti panes fiant (Matth. IV, 3). |
| 2 | Et iterum per Iudaeos ipso in cruce pendente clamavit: Si Filius Dei est, descendat nunc de cruce, et credimus ei (Matth. XXVII, 42). |
| 3 | Nunquid non peior est vestra incredulitas quam diabolica dubietas? Ille explorare volens si Filius Dei esset, quem esurire, sitire et lassescere cernebat; vos regnantem in coelis verum Dei Filium negare non timetis, vincentes vestra incredulitate diabolicam infidelitatem. |
| 4 | Illum vero Felicem, quem (0247A) tu charitate summum, pudicum, moribusque ornatum asseris, nos habemus in castris Christi: atque utinam et tu cum tuis sequacibus illius exemplo edoctus, ad verae fidei cognitionem pervenias, ipso praestante, quem nos praedicamus verum Deum et proprium Dei Filium. |